Hz. Muhammed sallallahu aleyhi ve alih ve Hz. Fatime-tüz Zehra’nın selamullahi aleyha İrfani İrtibatı
12/5/1428=8/3/1386 Salı
Bismillahirahmanirrahim
Hamd âlemlerin rabbi olan Allah’a ve O’nun selamı peygamberimiz Muhammed sallallahu aleyhi ve alih ve onun Ehl-i Beyt’ine aleyhimusselam ve yeryüzünde baki kalmışa ve Allah’ın laneti kıyamet gününe kadar onların düşmanlarına olsun.
Hz. Zehra’nın selamullahi aleyha şahadeti yaklaşmaktadır…
Bu konu gerektiği şekilde dikkate alınmamıştır.
Bu gün hedefimiz şudur ki sadece Şialar değil,
belki bütün dünya Müslümanlarına gereklidir ki
âlemde birinci derecede bir makama layık olan Hz. Fatime’nin selamullahi aleyha musibetinde matemli olsunlar.
Dolayısıyla bugün, Fahri Razi gibi görüş sahipleri ve
Buhari, Müslim, Hâkim ve Zehebi gibi hadis ehliyle aynı taraf olduğumu söylüyorum
Yani kitap ve sünnet esasına dayalı olarak Hz. Fatime’ye selamullahi aleyha yas merasimi düzenlemek farzdır.
ister Hanefi, ister Maliki, ister Şafi ve isterse Hambeli mezhebi olsun
bugün bahis konumuz olan kitap ve itret düzeniyle değil belki
sadece kitap ve sünnet esasına dayalı olarak ve o sünneti ki
eğer 1400 yıl boyunca Ehl-i Sünnet’in güçlü âlimleri başlarını topraktan kaldırırlarsa,
bu kesin delil karşısında toprağa kapanırlar.
Çünkü hikmet esastır,
“Ud’u ila sebili rabbike bil hikmet”
hikmetin akıl ve nefsi kitaptır.
Ama kitaba göre Allah sözünün metni şöyledir:
“Ve ma atakum ur-Resulu fehuzuhu”.
Çünkü bizim sözümüzün taraftarı, Fahri Razi gibi İslam’ın değişik fırkalarının araştırmacı âlimleri ve düşünce ehlinin kendileridir;
kesinlikle kitap fıkhı ve sünnet fıkhına dikkat etmek gerekir.
“Ma” manası genel ve umum manası olmayan bir genel manadır.
“Şey” ve “Ma” nın manası daha genel ve daha şamil bir manadır.
Ayetin konusu şöyledir: Had ve sınırı olmayan o şeyi “Atakum ur-Resulu fehuzuhu” peygamber vermiştir, alınız.
Bu Zat-ı Hak Teâlâ’nın sözünün metnidir.
“Ehz” nedir? “Fehuzuhu”.
Allah’ın kelamı, âlemin hâkimlerinin akıllarının ilk dalgasında boğulduğu bir okyanustur.
derin denizin derinliklerine ulaşıncaya kadar
“Ma Atakum-ur Resul” iki açıdan bileşiktir ve peygamberin verdiği o şeyi almak, iki alanda gerçekleşir:
İlk olarak verilen o şeyi anlamak nedir?
İkinci olarak uygulamaya geçirmek.
Eğer bu ikisi birbirine eklenirse, “Ehz ma Ati El-Resul” tamamlanır ve
aksi taktirde Müslümanlar hedeflerine ulaşmamışlardır.
Bu Kur’an onun kubrasıdır. Ama sugra:
Açıkça sonuç veren kıyas bugün oluşmalıdır ki
eğer Fahri Razi kabrinden başını kaldırırsa teslim olmaktan başka çaresi olmaz.
Kıyasın kubrası, Allah’ın sözü
Kıyasın sugrası, Hatem-ül Enbiya’nın sözüdür.
O’nun verdiği o şey nedir? Şudur:
“İnnema”, “İnnema” kelimesiyle başlıyor.
“İnnema Fatimetu şecennetun mini,
Yubsituni ma yubsituha
yugbizuni ma yugbizuha”.
Bu kısım, o kısımdır ki
bir meclis, iki meclis ve on mecliste hadis fıkhı ve resulün sözlerinin latifelerini açıklamayı tamamlayacak olan bir kısım değildir!
“Şecennetun” ne olduğunu görülmelidir
ve neden genel akıl, hedefin açıklanması için bu lafzı kullanmıştır?
“Şecenne” ağaçta olan ağaç dalıdır
ama bu normal dal değildir.
O ağacın bütün damar ve köklerinde yayılmış olan kısımlardır.
Peygamber kendisini ağaç olarak kabul etmiş ve bu durumun da sırrı vardır.
“Zerebe Allahu meselen kelimeten teyyibeten
keşeceretin teyyibetin, esluha sabit ve fer’uha fis Sema,
tu’ti ekliha kullu hinin bi izni rebbuha”.
“O pak ağaç ki aslı sabit ve dalları göklerdedir” kısmının ulaştığı yer
“Dena fetedella, fekane gabe gevseyni ev edna” dır.
O ağaç ki “Tu’ti ekliha kullu hinin bi iznillah rebbuha”,
ilim, irfan ve ahlak meyveleri kesilmeyecektir ve
ahkâmı ilk ve sonu faydalandırmaktadır,
o ağaç Hatem-ün Nebiyyin’dir.
Şu anda önemli olan şudur ki bu ağaçta yeşeren dal Fatime-i Zehra’dır selamullahi aleyha.
Çünkü gerekli olan şey bahsin başında söylediğimiz değer,
Hz. Zehra’nın selamullahi aleyha şahadetinin ikame edilmesi için gerekli olan kitap ve sünnet
şudur ki bu daireden dışarı çıkmıyoruz
hiç kesin hakkında konuşamayacağı bir sünnet!
“İnnema Fatimetun şecinnetun minni” sözünü söyleyen kimse öyle bir kimsedir ki
Allah Kur’an’ın iki yerinde onun hakkında iki cümle buyurmuştur ve
bu iki cümle ilk ve son kimsenin aklını hayran bırakmaktadır!
Galaksiler ve daha ötelerine bütün bu âlem,
kâmil insan için mahlûktur.
Çünkü varlık kemalinin sonu akıldır ve
genel akıl ve aklın geneli yaratılış hayalinin sonudur.
Bu makama kim ulaşmıştır?
O kimse ki iki cümlede bir makama ulaşan kimseyi
Allah, yüce olarak kabul ediyor ve artık iş bitmiştir.
O iki konu nedir? Biri ilim ve diğeri yaratılış.
İlim: “Ve ilmuke ma lem tekun te’lemu ve
kane fezlullah aleyke azima”
bu Allah’ın o’nun ilmi konusundaki beyanıdır.
Onun yaratılışı: “İnneke le ela hulugın azim”.
Fahri Razi söyleyeceğimiz bu olayı naklediyor…
Sizler ilim ehlisiniz; bu hadisi söylediğimiz zaman dikkat ve görüşlerinizle
bakınız Fahri Razi böyle bir hadisle hangi konuyu gösteriyor ve hangi hakikatlerin üzerinden perde kaldırıyor.
Fahri Razi’nin naklettiği o şey şudur ki
Ömer b. Hattab’ın hilafet zamanında Yahudi fasihlerinden bir kişi halifenin yanına geldi.
Böyle bir kapasitede olan öyle bir âlim ki halifenin huzurunda,
muhacir, ensar ve İslam ümmeti erkânının huzurunda da
peygamberin ahlakını bana tavsif etmesi için geldim dedi.
O bu kelimeyi işitince…
Şaşılacak şey odur ki Fahri Razi gibi biri ki
bütün Ehl-i Sünnet âlimleri toplanırsa bir hamlede etkisiz kılacak olan o naklediyor.
Şimdi onun kendisi bu olayı nasıl hazmediyor?
O hazretin ahlakını bana tavsif et dediğinde:
“Bilal’in yanına git; o benden daha e’lemdir” dedi.
Yahudi Bilalin yanına gelerek: “Benim sorum şudur ve halife seni e’lem tanıttı” dedi.
O bunu işitince şöyle dedi: “Fatime-i Zehra’nın selamullahi aleyha yanına git”.
Yetişkin olan Yahudi âlim geldi ve iki merhaleden sonra Fatime-tüz Zehra’nın selamullahi aleyha huzuruna geldi.
Meseleyi oraya kadar anlattığı zaman Aliyyel Mürteza’nın aleyhisselam yanına gitmesini buyurdu.
Yahudi âlimi Hz. Ali’nin aleyhisselam yanına geldi.
Belli oldu ki burası sözün sonunun olduğu yerdir
“Ene medinetül İlm ve Aliyyün Babuha”.
“Peygamberin ahlakını bana tavsif et” dedi.
Emir-ül Müminin aleyhisselam şöyle buyurdu:
Dünyada olan şeyi bana tavsif et.
İyice dikkat edin ve düşünün!
Dünyada olan şeyi bana tavsif et. Dünya nedir?
“Leged Zeynes Semaed Dünya”
Dünyanın gayreti o kadardır ki bütün galaksiler ve gezegenler bu dünyanın gökyüzündedir.
Bu dünyanın gayareti ki
ne başı bellidir ve ne de sonu.
Ne zamandan beri vardır? Ne zamana kadardır? Ne kadar büyüklüktedir?
Buyurdu: “Bu işi yap”.
Yahudi: “Bunlara benim gücüm yetmez. Ben bunları nasıl yapabilirim?!”
Dedi: “Dünyanın bu kadar gayretine rağmen
Allah-u Teâlâ kitabında şöyle buyuruyor: “Metaud dünya galilun”;
hepiniz yapılmasından acizsiniz.
Ama onun yaratılışı konusunda şöyle dedi: “İnneke le ela hulugin azim”.
Bu sonuncu (hatem) peygamberdir!
O önemli zamanda ahlaki gücü bütün dünya alemi ve diğerlerinden geniş olan şahıs kimdir?!
İlminden sonra yaratılışı konusunda şöyle buyurdu: “Azim”, ilim konusunda da buyurdu: “Azim”.
Sonuç şöyledir:
Eğer dünyada olan şeyler sayılabilirse ki
hiçbir zaman sayılamaz, o da bu azlığıyla.
Bu durumda acaba hatemin ruhunda olan maarif ve ilim
Allah-u Teala’nın buyurduğuna dikkatle “Ve allemeke ma lem tekun te’lemu
ve kane fezlullahi aleyke azima”,
bir kimse için sayılır mı?!
Şöyle ki bu iki cümle karşısında ilk ve son mahvolur!
Cebrail, Mikail ve İsrafil’in hepsi yok olurlar!
“Ve kane fezlullahi aleyke azima”,
“İnneke le e’la hulugin azim”
neyin sonucudur?
Sonuç şudur ki: Genel ilim ve ilmin geneli Hatemün Nebiyyindir!
Sonuç şu olmuştur: Genel akıl ve aklın geneli Hatemün Nebiyyindir!
Sonuç şu olmuştur: Genel yaratılış ve yaratılışın geneli Hatemün Nebiyyindir!
Bahsin sonu şu olmuştur ki
bu şahsiyet, bütün imkân âleminin ruhudur ve
bütün mülk ve mülklerin kalbidir.
Sadece O’ndan başka bütün varlığın bedeni bu gücü bilmiyor.
Bütün bu bedenin bir ruhu vardır ve
o ruh da Hatemü Enbiya’dır.
Bu bahsin sonucudur.
O zaman mesele şöyledir: Gücü bu şekilde olan bu ruh
bütün mülk ve mülkleri kapsamıştır. Onun açıklaması şöyledir:
Fatime’yi yaygınlaştıran şey beni yaygınlaştırmış ve
Fatime’yi sınırlandıran şey beni de sınırlandırmıştır
buradaki çoğalma fikri de sakatlanmıştır!
İbrahim’in anlaması gerekir! Musa b. İmran’ın oturarak düşünmesi gerekir!
Marifet nerdedir?! Zehra’yı tanıdığını iddia eden kimdir?!
Cüret ederek, ağzını açıp “Ben Fatime’nin makamını tanıdım” diyen kimdir?!
İnnema… iyice dikkat ediniz.
“İnnema” sadece şudur ve bundan başka bir şey değildir, Fatime benim varlığımda kök salmış bir daldır;
O’nu üzen bir şey beni üzmüştür ve
O’nu saygınlaştıran ve ünlendiren şey beni saygınlaştırmıştır.
Sonuç şöyle olmuştur ki O ve bu kadın arasında birlik oluşmuş
Allah’ın mübahele olayında seçmiş olduğu ve
Allah’ın getirmesi için peygambere emir verdiği tek kadın oydu
Bu hadis açıklamıştır ki Fatime genel ilim ve ilmin geneliyle bütünleşmiş! ve
genel akıl ve aklın geneliyle bütünleşmiştir!
İrtibat ve birlik oluşmuştur Şecere-i Teyyibeyle (Temiz ağaç) ki
“esluha sabit ve fer’uha fis sema”
bu dal arasında ki
hiçbir açıdan o ve bunun arasında kesinlikle ayrılık tasavvur edilemez.
Bu hadis fıkhından bir örnektir.
Peygamber yayma ve kısıtlamayı seçmiş ve
önemli olan yayma ve kısıtlama kelimesidir.
Sonuç şu oluyor ki eğer Zehra bir “ah” çekerse, bu “ah” âlemin ruhunu üzer!
O üzüldüğü zaman 124 bin peygamber üzülür!
O üzüldüğü zaman vasiler, şehitler ve sıddıklar üzülürler!
Fatime’nin yüreğinden bir “ah” melekût âlemini munkalip eder!
Bu Zehra’nın musibetidir! Bu Zehra’nın matem günüdür!
Ben bunu Şia mantığıyla söylemedim;
söylediğim o şey bütün Müslüman fırkaların yanında olan âlemin en muhkem, en güvenilir kaynaklarındandır.
Okuduğum bu hadis karşısında Fahruddin-i Şemsuddin-i Zehebi ve büyük eleştirmenler teslimdirler!
Okuduğum bu hadisi, Buhari, Müslim, Hakim
bütün Sihah-ı Sitte yazarları başlarına koymalıdırlar!
Durum böyle iken, ey Fahr-i Razi! Ey Zehebi!
Ey Hâkim! Ey Semani! Ey Ehl-i Sünnetin sütun olan âlimleri!
Kitap ve sünnetin hükmüne göre hepiniz Fatime-i Zehra’nın selamullahi aleyha yas gününde matem meclisi yapmalısınız.
Bu matem bazı taifelere mahsus değildir.
Bu kitabın hükmü ve sünnetin fermanıdır!
Eğer şimdiye kadar dikkat etmediyseniz, dikkat edin ve hadisi görünüz.
Hadis fıkhını anlayınız ve buna göre görevi teşhis ediniz.
Ne mutlu onlara ki onun şahadet gününde bir bayrak açarak,
cadde, sokak ve Pazar yerlerinde gezip, şöyle söylemelidirler:
Ey Allah’ın Rasulü! Biz şu ana kadar ona olan dostluğumuzu yaymak istedik
bu yaymakla senin kalbini şenlendirelim istedik ve
senin şenlenen kalbinle mülk ve melekûtun varlığını şenlendirmek istedik.
Şuraya kadar olan, ister Hanefi, ister Şafii, ister Hambeli ve ister Maliki olsun bütün Müslümanlar içindir…
Ama birkaç kelime de sizin için:
Bu mecliste ne kadar seyit var?!
Ben şu anda gördüğüm kadarıyla birkaç kişi arasında vardırlar.
Eğer bu mecliste bu kadarsa, bu memlekette neler oluyor?!
Siz ki seyit olduğunuzu biliyorsunuz, seyit olduğuna yakini olan herkesin görevi şudur:
O kimse ki…
Söylenilmiyor ama başka çare yoktur!
Seksen vatan görerek her yerde yere düşen ve
karşısına gelen herkes karşısında eğilen kimse,
camideyken iki erkek çocuğunun içeri girdiklerini görür.
O anda…
Gözü bunlara iliştiği ve sadece kelimenin kulağına ulaştığı anda yerinden kalktı ama düştü!
İş su getirmeye kadar ulaştı ve Emir-ül Mümin’in aleyhisselam yüzüne serptiler.
Bir süre geçtikten sonra yerinden kalkarak, Zehra’nın selamullahi aleyha yanına gitti.
Başucunda yazılmış bir kâğıt olduğunu gördü. Bu yazıyı aldı.
Okuyamıyorum!
“Haza ma evset bihi Fatime…
ve hiye teşhedu en la ilahe illallah”.
Sonra şuraya ulaştı:
Ey Ali! Dünya ve ahirette sadece senin olmam için Allah beni seninle evlendirdi.
Bu kelimeden sonra yazı şöyleydi:
Gece bana gusül ver.
Gece beni kefenle.
Gece beni defnet.
La te’lemu eheden, hiç kimseye haber verme.
Bu cümlelerden sonra ey seyitler! Bu memlekette sizin kulağınıza bu kelime ulaşır, ondan sonra birkaç cümle, şöyle dedi:
“Ey Ali! Kıyamete kadar beim evlatlarıma selamımı ulaştır.”
Bu nedir?! Bu kelimelerden sonra bu kelime nedir?!
O kapsayan ilmiyle bu meclisi gördü;
bu mecliste ne kadar seyit olduğunu da gördü.
Bu Fatime’dir!
Kıyamet gününe kadar neslinin yayılmasını gördü, şöyle demek istedi:
Sizler benim evlatlarımsınız, benim başıma neler geldiğini görün?!
Ali Şia’sı olan her erkek ve kadının görevi şudur ki
Cemadi-üs Sani ayının üçüncü günü bu memlekette erkeklerinin baş ve ayakları yalın olarak gelip, sokak ve pazarlarda şöyle söylemelidirler:
Ey annemiz! Bu selamınıza olan cevabımızdır.
Bir cümle demek istiyorum, gidin düşünün.
Bedeni bıraktığı zaman “İnna lillah ve inna ileyhi raciun” dedi.
Son cümlesi şu olan bazı cümleler dedi:
“Fe ehfehas sual vestehbereha el-hal”!
“Ehfeha”, “Ehfeha” kelimesi nedir?!
Bu kelimeden aydınlanıyor ki o başına gelen her şeyi Ali’ye aleyhisselam söylemedi ve kendisiyle götürdü!
Sen ne yaptın ey Zehra?!
Anlaşıldı ki babasına da söylemek istemiyor
sadece kendisi ile Allah arasında kalmasını istiyor.
O cümle şudur: “Ey Allah’ın Resulü! “Ehfehas sual” sen suali çevir,
başından neler geçtiğini söyleyinceye kadar yapabildiğince ondan sual sor.
“Ve yehkumullahu ve huve hayrul hâkimin”.